By A Web Design

goo

O gün

 

 

Herkes için “o gün” gelecek. Mutlak olan “o gün”den kaçış yoktur. Sebebi ne olursa olsun yaşanacaktır. 

 

İnsan, sevdiği birinin “o gün”ünü kabullenemez. İlk haber aldığında içinde kocaman bir boşluk oluşur. Boşluktan düşerken, kötü bir şaka olmasını umar. Haberin yalan olması için dua eder. Dudaklarını geveler, gözyaşları içine aksın diye güneş gözlüklerini takar. Ama bilir ki “o gün” bugündür. 

 

Zafer, sabah aradığında kötü bir haber vereceğini düşünmemiştim. Yekten “Abi başın sağolsun, İkram amcamı kaybettik” dediğinde bir can sıkıntısının bütün damarlarımı kapladığını hissettim. Her şey anlamsızlaştı. “İnne lillahi ve inne ileyhi raciun”. Babam için “o gün” bugündü. Anlamak istemesem de gerçekti. 

 

Nefesim daraldı, kulağımda bir uğultuyla kendimi kapıya attım. Serin havanın soğuk oksijenini içime çekerken sıkıştığım cendereden bir an önce kurtulmak istedim. Suskun bakışlarla uzun süren sohbetlerimiz bitecek miydi? Artık fırça atmayacak mıydı? Konuşturmak için dürtemeyecek, bin kere dinlediğimiz hatıralarını bir kez daha dinleyemeyecek miydik? Çocukluğumun babası gitti mi? Şimdi köşesi boş mu kalacak? Beynimin içi arı kovanı, yüreğim cenderede… Yollar uzayarak kısaldı.

 

Gerçekleşmemesini umarak geldiğim morgda, hakikat çarşafa sarılı karşımdaydı. Gerçek de hakikat da buydu. Dışarısı soğuktu ama içerisi buzhaneydi. Ağustosta kazak giyen o heybetli adam şimdi sadece bir çarşafa sarılı karşımdaydı. Kim bilir ne kadar üşümüştür. Tek taraflı bir veda sahnesiydi bu. “Gitmek için bu soğuk günü mü seçtin?” diyemedim. Gözyaşlarımı içime akıtırken hayalimdeki figürüne sordum. Her zamanki gibi sessizdi. 

 

Başkalarının cenazesindeyken bu günü hiç tasavvur etmek istememiştim. Cenaze namazını kılarken, ebedi istirahatgahına yatırırken, üzerini toprakla örterken, dua ederek son yolculuğuna uğurlarken bir parçam da eksiliyordu. Bir şey yapamamanın ızdırabıyla baş başaydım. Toprağın bağrına emanet edip terk etmek vicdansızlığını da yaşadım. Yürüyen robottan farksızdım. Hiçbir şey düşünemeyen, boşa nefes alıp anlamsızca yürüyen vicdansız bir makine…

 

Her ne kadar metanetle karşılasam da bir parçamı o toprağa gömdüğümün farkındayım. Çocukluğumun babası rahmeti rahmana kavuştu. Allah günahlarını affetsin.

 

Bugün benim için sıfırıncı gün. Yarın babasız hayatımın ilk günü olacak. Annemin boşluğuyla geçen günlerime şimdi de babasızlığın boşluğununu ekleyeceğim. 

 

 

 

Joomla Templates by Joomla51.com